_

_

Pages

Navigation Menu

Showing posts with label rajsthan. Show all posts

रंगीला राजस्थान !!! भाग ३ (जोधपुर)

१ जानेवारी आजपासुन खरया फिरण्याची सुरुवात होणार होती. सकाळी लवकरच  म्हणजे साधारण नऊ वाजता आवरून  बाहेर पडलो. पेटपुजेसाठी  धाड घातली जनता स्वीट होम वर .. एक से बढकर एक पदार्थ ... एकाएकाची टेस्ट करत जवळ-जवळ  नाश्त्याबरोबर आम्ही जेवणही उरकून घेतल. तोपर्यंत काल ठरवलेली गाडी आली आणि आमचा जोधपुर दर्शन प्रवास सुरु झाला.
उमेद भवन पँलेसपासुन सुरुवात करून  रात्री सूर्यास्त मेहरानगडवरून  बघायचा  असं  ठरलेल ..

उमेद भवन पँलेस... 
एकोनविसाव्या शतकाच्या सुरुवातीला  पडलेल्या दुष्काळात लोकांना काम मिळावे म्हणून ह्याचे बांधकाम सुरु करण्यात आले होते. उमेद सिंह यांच्या नावाने ही वास्तु बांधण्यात आली. १९२९ साली चालु झालेले बांधकाम १९४३ साली पूर्ण झाले. हेनरी वॉर्न या इंग्रज अभियांत्याने त्याची स्थापत्यकला पूर्ण पणाला लाउन ह्याची उभारणी केलिय. त्याने तयार केलेली स्केचेस आणि ड्राइंग आजही आपणास तिथे बघायला भेटतात. उमेद भवन हे जगातील मोठ्या खाजगी निवासापैकी एक आहे. तब्बल ३४७ खोल्या तिथ आहेत. सध्या उमेद भवन तीन भागात विभागल गेलय एका छोट्या भागात संग्रहालय, दुसर्या भागात
होटेल    आणि तिसर्या भागात राजा उमेद सिंह यांचे वंशज गजसिंह राहतात. इथ असणार जुन्या चार चाकी गाड्यांचा ( vintage car collection ) असलेल संग्रहालय पाहन्यासारख आहे.त्याची भव्यता खालील फोटोमधुन लक्षात येतच....









मंडोर किल्ला 
मंडोर जोधपुरपासुन पूर्वेला ९ किमी. वर असणारी मारवाड राज्याची जुनी राजधानी. नंतरच्या काळात राव जोधा यांनी जोधपुर शहराची स्थापना केली आणि सुरक्षिततेच्या कारणास्तव राजधानी नंतर बांधलेल्या मेहरानगड किल्ल्यावर हलवली. आजही आपणास राठोड शासकांच्या समाध्या इथ पहावयास मिळतात. येथे असणारी ऐतिहासिक बाग आजही एकदम व्यवस्थित जतन केलेली आहे. इथ गेल्यावर फक्त माकडांपासुन सावध रहा !!!








जसवंत थडा - राजा जसवंत सिंह द्वितीय (१८३७-१८९५)  यांच्या स्मरणार्थ त्यांचे पुत्र राजा सरदार सिंह यांनी ही वास्तु बांधली. राजा जसवंत सिंह ह्यांच्या आधी राजघराण्यातील लोकांचे अंतिमसंस्कार मंडोर मधे होत असत. जसवंतसिंह ह्यांच्या इच्छे नुसार त्यांचा अंतिमसंस्कार देवकुंडच्या किनारी करण्यात आले.लाल दगडाच्या चबुतर्यावर संगमरवरामध्ये ही वास्तु बांधलीय. ह्या समाधिच्या परिसरात अजुन काही राजे आणि रान्यांच्या समाध्या आहेत. कारंज्यांची विविधपुर्ण रचना आणि फूल झाडांमुळे समोरचा बगीचा उठुन दिसतो. आत प्रवेश केल्यावर एक मोठी खोली आहे जी दोन भागात विभागलीय एका भागात राजांची चित्र आणि दुसर्या भागात जसवंतसिंह यांची समाधी आहे. इथुन मेहरानगड अगदी विलोभनीय दिसतो. ही वास्तु आणि मेहरान गड यांना जोडनारया रस्त्यावर जोधा राव यांचा पुर्नाकृती पुतळा आहे.




मेहरानगड किल्ला - जोधपुर शहराची शान असणारा हां किल्ला राव जोधा यांनी बांधला आणि राव जोधा यांच्यानंतर  सुद्धा ह्या किल्ल्याचा विस्तार होत राहिला. सुरुवातीच्या काळात दोन महाद्वार असणारा किल्ल्याला आता आठ महाद्वार आहेत जो राठोड राजघरान्याचा पाचशे वर्षांचा इतिहास सांगतो.मंडोरनंतर हा किल्ला राठोड साम्राज्याचा केंद्रबिंदु  राहिला. किल्ल्याच नाव सुर्यावरून पडलय ते कस तर सूर्य म्हणजे 'मिहिर'(संस्कृत शब्द) , मिहिरला राजस्थानी भाषेत मेहर अस म्हणतात आणि राठोड राज्यकर्ते स्वत:ला सुर्यवंशी मानत म्हणुन मेहरानगड!!!


किल्ल्यात जाताना गाइड घ्याच त्यामुळे भरपूर माहिती भेटते. आणि गाइड जरी नाही घेतला तरी प्रत्येक ठिकाणी माहितीफलक लावलेले आहेत. गाइड नसेल तर तुम्हाला किल्ल्यात हवा तितका वेळ फिरता येत हा एक गाइड न घेण्याचा फायदा होतो. किल्ल्यात वरच्या मजल्यावर जाण्यासाठी इथ आता लिफ्ट बसवली गेलीय.





जयपोल आणि फतेहपोल ही महाद्वार अनुक्रमे जयपुर आणि मुघली सेनेवर मिळवलेल्या विजयाची प्रतिक म्हणून बांधली गेलियेत.वर असणार्या तोफा आजही ताकतिची जाणीव करून  देतात.  इथ असणार संग्रहालय हे भारतातील मोठ्या संग्रहालयापैकी एक आहे. इथ आपणास वेगवेगळी हत्यार, युद्ध पोशाख, पालख्या, पाळणे , जुनी नानी, जुन्या तोफा, वस्त्र,चित्र (पेंटिंग्स) बघायला मिळतात.






इथ असणारे वेगवेगळे महाल पाहन्यासारखे आहेत ज्या मधे झाकी महल, शीश महल, मोती महल, फुल महल यांपैकी काहींची छायाचित्रे खाली जोडत आहे.
झाकी महल




शीश महल




मोती महल




फुल महल




एका दालनात एका जर्मन कलाकारने  काढलेले दुर्गादास राठोड यांचे बोलके चित्र आहे. हेच दुर्गादास छत्रपती संभाजी महाराजांकडे औरंगजेबाविरुद्ध लढन्यासाठी मदत मागायला आले होते राजकुमार अजितसिंह यांना बरोबर घेउन. अजीतसिंह हे जसवंतसिंह पहिले यांचे पुत्र. जे मिर्जाराजांसोबत मराठ्यां विरुद्ध चालुन आले होते आणि मराठा फौजेने त्यांची दानादान उडवली होते ते राजा जसवंत सिंह !!! ही माहिती न विसरता गाइडच्या माहितीत मी सांगुन टाकली.





साधारणत: पाचच्या सुमारास किल्ला पूर्ण फिरून  झाला . ढगाळ वातावराणामुळे  किल्ल्यावरुन सूर्यास्त बघायचा बेत फिसकटला. पण किल्ल्यातुन पुर्ण निळ दिसणार जोधपुर शहर आकर्षक वाटत होत.




किल्ल्यावरून दिसणारा क्लॉक टॉवर 



किल्ल्याच्या पायथ्याला असणार्या  कँफेत मस्त नाश्ता करून  आम्ही मेहरानगडला निरोप दिला. वेळ भरपुर असल्यामुळे गाडीवाल्याला बाय बाय करून  पायी यात्रा चालु केली. रस्ता नेहमीप्रमाणे माहितच नव्हता. GPS आणि विन्या असल्यान हॉटेल शोधण अवघड नव्हत. गल्लीबोळ पार करत दिड दोन तास फिरत फिरत हॉटेलवर पोहचलो.

एवढे राजवाडे पाहिले पण काहीतरी अपुर्ण असल्यासारख वाटत होत. त्यात सगळ असुन काहीतरी नसल्या सारख वाटत होत. शेवटी न राहुन फेसबुक वर स्टेटस पडलाच.... फीलिंग  मिसिंग ..... " थाट राजेशाही पण राजगड रायगडीची आपुलकी नाही" अहो कितीही काहीही झाल तरी आमच इमान फक्त रायगडाच्या मातिशीच !!!

राजस्थानात आलोय तर राजस्थानी दाल-भाटी वर ताव मारलाच पाहिजे. पुन्हा शोधमोहीम चालु ....काल पाल हवेली आणि आज दाल-भाटी साठी स्पेशल एक छोटेखानी हॉटेल.... दाल-भाटी देसी घी में.... त्यानंतर रबडी आणि स्पेशल राजस्थानी कुल्फी .... कुल्फी खात खात हॉटेलपर्यंत पायी वारी...... दिवस सुफल संपन्न !!!!

रंगीला राजस्थान !!! भाग २

अगदी वेळेवर आलेल्या गाडीने सुरवात चांगली झाली. आजुबाजुला असणार पब्लिक चांगल होत ही दूसरी समाधानकारक गोष्ट !!! त्यामुळ बावीस तासाचा प्रवास कधी संपला ते समजलच नाही (घ्या समजुन). रात्री महाराष्ट्रात लागलेल्या डुलक्याने डायरेक्ट गुजरात मधेच पोहचवले. रात्रीत मोदींच गुजरात ओलांडून सकाळी दहाच्या सुमारास राजस्थानात प्रवेश केला. आता मात्र जेवढ्या लांब नजर जाईल तितक्या लांबच दिसत होत. अगदी पृथ्वीवर सोनेरी चादर पसरावी अगदी तसेच !!! बोलण्यासाठी हे ठीक होत पण लांब लांब पर्यंत हिरवळ दिसत नव्हती. हिकडचे डोंगरपण ओबडधोबड , रचना अगदीच विचित्र लांबून फक्त दगडांचा ढीग मांडावा तसे दिसत होते अगदी उघडे बोडके !!

   



एकही स्टेशन अस गेल नाही जिथ विण्यान काही खाऊ घातल नाही. हा प्रवास फक्त खादाड प्रवास होता. माहितीसह आमचा प्रवास चालला होता विन्या त्याच विकिपीडिया नाव सिद्ध करत होता. फोटोसेशन ... बडबड.... धिंगाना (गाण्यांच्या भेंड्या असला पांचटपणा  नाही बर का ! ) करत एकदम मस्त प्रवास चालु होता. खिडकीतुन दोन तीन वेळा मोरांचे दर्शन सुद्धा झाले होते. लांबच लांब वाळवंट ... अधुनमधुन लागणारी रंगीबेरंगी गाव.... रंगबिरंगी राजस्थानी फेटे अन जरिकाम केलेल्या छोटे छोटे आरसे लावलेल्या साड्या असे पारंपरिक वेशभूषा केलेले सगळे अनओळखी चेहरे !!!



मजल दरमजल करत बावीस तासांचा प्रवास करून , जवळजवळ ११०० किलोमीटरच अंतर कापुन आम्ही जोधपुरात प्रवेश केला. राव जोधा यांच्या नावावरून  जोधपुर हे नाव पडल ( जोधा अकबर यांमधील जोधांचा काही संबंध नाही !!!)  भगत की कोठी BGKT जंक्शनवर आम्ही उतरलो. तिथुन जवळच नरेशच्या ओळखीने हॉटेल बघुन ठेवल होत. गाडी करून  सरळ  हॉटेलवर पोहचलो. नरेशच्या मारवाडी भाषेचा पुरेपुर फायदा आम्हाला होत होता. स्टेशन वरून आम्हाला घेउन जाणारी हीच गाडी दुसर्या दिवशीसाठी ठरवुन टाकली. हॉटेल नरेशच्या पाहुन्यातलच असल्यामुळ अगदी घरच्यासारख वाटत होत. फ्रेश होउन लगेच आम्ही भटकायला बाहर पडलो. ३० तारखेला  सकाळी ६.३० ते ४.०० ऑफिस करून  नंतर एवढा  प्रवास पण थकवा नावाला ही जाणवत नव्हता.

३१ डिसेंबर .... संध्याकाळी बाहेर पडलो. टारगेट होत फक्त निवांत भटकायच आणि शेवटी एखाद मस्त हॉटेल बघुन पेटपुजा करून रूमवर  माघारी यायच. ३१ डिसेंबरचे रंग वातावरणात दिसत होते.  बाजारपेठातुन फिरून  आम्ही  घंटाघर (clock tower) जवळ आलो. यावर दिलेल्या लाइट इफ़ेक्टमुळे अंधारात अगदी उठुन दिसत होता.
पोट नावाच्या अवयवात आता हालचाल चालु झालेली कावळे ओरडू लागले होते. मग आमचा मोर्चा वळला हॉटेलकडे !! पाल हवेली हॉटेल... हवेलीत चालु केलल  एक प्रशस्त हॉटेल.एकदम राजेशाही थाटात. एका बाजुला छोटस संग्रहालय आणि टेरेसवर  हॉटेल. तिथुन मागच्या बाजुला दिसणारा मेहरानगढ किल्ला त्यावरची ती विलोभनीय लायटिंग आणि नववर्षाच्या स्वागताला चाललेली फटाक्यांची आतिशबाजी  !!! आणि जेवताना फिरंग्यांची सोबत आणि त्यांच चाललेल त्यांच्या नववर्षाच त्यांच्या  पद्धतीन  स्वागत !!!
तुडुंब जेवण करून  रात्री एक वाजता जोधपुरच्या गल्ली बोळातुन रस्ते हुडकत रूमवर आलो .



Continue .....................................................

रंगीला राजस्थान !!! भाग १ पुर्वतयारी


२०१४ ला निरोपाची ट्रिप महाराष्ट्राच्या बाहेर काढायची. मागच्या वर्षी पाच दिवस कोकणात घालवले म्हणन्यापेक्षा गाजवले होते. पाच दिवस बाईक वर कोकण पिंजुन काढला होता. अगदीच येणारया नवीन वर्षाचे स्वागत वगेरे असल कौतुक नाही पण येणार्या सलग सुट्ट्यांचा सदुउपयोग म्हणा हव तर.... तसही हल्ली भटकायला कोणत्या कारणांची गरज हल्ली लागतच नाही. अगदी जुलै ऑगस्ट पासुन चर्चा मेलामेली चालु झाली होती.  कधी जायच हे ठरल होत पण कुठ हे लवकर ठरत नव्हत. आणि सगळ्यात मोठा यक्ष प्रश्न होता येणार कोण कोण ???? त्यासाठी लीगली पूर्ण ग्रुप ला मेल टाकण्याच काम विनयन  अगदी पद्धतशीर केल. विनय आमच्या ग्रुप चा असल्या बाहेरच्या उचापतीसाठीचा मँनेजर !!! खरतर हा मेल फक्त वातावरण तापवन्यासाठीच होता कारण कुठ जायच हे अजुन तरी ठरल नव्हत. बारा जणांना  मेल गेले. जायच कुठ हा प्रश्न अजुन तसाच होता. घरचे मागच्याच वर्षी केरळला जाउन आलेले तिकडचे फोटो बघुन केरळ माझ्या डोक्यात घुमत होत. तशी मी विन्याला पण पीन मारली आणि आमच सर्चिंग चालु झाल. काहिकेल्या केरळ आमच्या बजेट मधे बसेना. बजेट वाढल तर तर येनार्यांची संख्या कमी होणार होती. त्यामुळ पुन्हा कधीतरी जाऊ अस म्हणुन केरळला बगल दिली. दूसरा पर्याय होता राजस्थान  !!!

राजस्थान  !!!
काय बघणार तिकड ??? काय आहे वाळवंटात ?? असे सल्ले देखिल आले पण नेहमीप्रमाणे विट्टी उडवावी तस उडवून लावले. आनंदाची गोष्ट म्हणजे कुठ हा प्रश्न मिटला. मी खुश होतो म्हणजे प्लानमधे दोन तीन किल्ल्यांचा समावेश होता आणि बरच काही इतिहासासंबंधी बघायला मिळणार होत. राजस्थानात कुठ ?? जोधपुर आणि जैसेलमेर !!! फायनली डन !!!

मेलामेलीत बाराजण असले तरी शेवटी संख्या पाच सहाच असणार हे माहीत होत. रेल्वेच बुकिंग करण गरजेच होत त्यामुळ कोण कोण येणार हे लवकर ठरन गरजेच होत. अंदाजाप्रमाणे जे येणार होते तेच आले. तरी सुट्ट्यांच अजुन मिळतील की नाही  माहीत नव्हत. दोन तीनच  सुट्ट्या लागणार होत्या इतर दिवस सुट्ट्यांचेच होते. आता पुन्हा मेलामेली येणारे To मधे बाकी Cc मधे !!! सहाजण तयार झालो. विनय व्यास ट्रिप मँनजर, नरेश मालविया राजस्थानला जायच म्हणुन जरा जास्तच खुश, सद्दाम शेख कुठपण आणि कधिपन यायला कायम तयार,  अभिजीत मेस्त्री कायम फिरायला पुढ पण हयावेळी हानुनमारून  नाव  लिहलेल  आणि  प्रितम सुतार शेवट पर्यंत हो हो म्हणणार आणि शेवटच्या वेळेत कलटी देणार खुप वेळचा अनुभव. फायनली सहाजणांच तिकीट बुकिंग झाल, नेहमीप्रमाणे वेटिंग लिस्टमधे..... २९ नोव्हेंबर ला मल्हारगडावर असताना विनयचा मँसेज आला ... ticket confirmed ...आणि फोटोपण. जोधपुर एक्सप्रेस .... २९ डिसेंबर २०१४... संध्याकाळी ६ वाजुन ५० मिनटांनी !!!



 पण सगळ सरळ रेषेत झाल तर मग फिरन कसल ??? अभ्याला सुट्टी मिळत नव्हती. वीकेंडला पण काम कराव लागणार होत, इच्छा असुनही त्याला बेत रद्द करावा लागला. अमोल यायला तयार होता तसा उत्साही पण जरा जास्त मोटीव्हेट करावा लागणारा अमोल पठारे. अमोलला तळ्यातुन मळ्यात आणण्याची जबाबदारी सिडभाइनी ( ह्या ट्रिप मधील सद्दामच नाव ...पिक्चरवाला फोटोग्राफर सिड ... आमचे फोटो चांगले काढावेत म्हणुन !! ) अगदी व्यवस्थित पार पाडली. आता सगळ सुरळीत होत. तोपर्यंत आठ दिवस आधी प्रितम बाबांना साक्षात्कार झाला आणि त्यांनी बाँम्ब टाकला. गावची यात्रा असल्याने येणार नाही. आमच्या भाषेत नेहमीप्रमाणे टांग मारली. प्रितमने टाकलेला बाँम्ब पद्धतशीरपणे बाकीच्यांनी माझ्यावर फोडला. सहापैकी एक सीट मोकळी प्रवास करणार होती.
पुन्हा नविन व्हाटस् अप ग्रुप .....ढीगान मँसेज.... मेलामेली... आणि 

नियोजनाच्या नावाखाली निव्वळ खेचाखेची !!! सगळ्यांना व्यवस्थित सुट्ट्या मिळाल्या होत्या फक्त सद्दामला आजारी पडाव लागणार होत. सगळी तयारी व्यवस्थित झाली. घरूनपण  परवानगी  मिळाली.  म्हणजे थोडासा हट्ट केला की ती मिळतेच.  
३० तारखेला  ऑफिस करून  ट्रेन पकडायची होती. त्यामुळे विनय साहेबांनी स्टेशनपर्यंत खास कँबची सोय केलेली. एक तास आधीच चौघेजण स्टेशनला पोहचलो. ट्रेन यायच्या आधी दहा मिनिट नरेश पोहचला. 
आणि आवाज आला, "जोधपुर एक्सप्रेस प्लाटफॉर्म क्रमांक तीन पर आ रही है । " हा तीन नंबरच मला आठवतय.... आता सेल्फी तो बनता है .....

डावीकडुन  विनय, सद्दाम, मी, नरेश, अमोल


to बी continue.....